Veel gestelde vraag

Nu ik aan steeds meer mensen vertel waar ik mee bezig ben, kan ik een lijst gaan maken met veel gestelde vragen. Of eigenlijk, met een veel gestelde vraag. Want er is maar 1 vraag die IEDEREEN stelt. Dus bij deze het antwoord: Of ik wel of niet een piemel heb gaat je niks aan.

Elke keer weer verbaas ik me erover dat mensen het normaal lijken te vinden om te vragen of ik al dan niet een piemel heb of wil. Blijkbaar, omdat ik trans ben, heeft iedereen het recht om te weten wat ik tussen mijn benen heb zitten. Ik weet zeker dat als ik als man geboren was, en ik me voor zou stellen aan iemand als ‘meneer M.’, dat Niemand aan mij zou vragen of ik wel een piemel heb.

En serieus, wie zegt dat alle cismannen piemels hebben? Mensen zien hun mannelijke collega’s/vrienden/familieleden als man omdat zij zich zo identificeren, en gaan er standaard vanuit dat die mannen piemels hebben, zonder dat ze dat zelf gezien hebben. Want een piemel maakt de man!

De enige persoon die zal weten of ik wel of geen piemel heb is de hypothetische chirurg die hem dan voor me moet maken. En verder heb ik gewoon Schrödingers piemel: zolang je mijn broek niet omlaag trekt is de kans dat hij er wel zit even groot als de kans dat hij er niet zit.

Advertenties

Intake!

De reis gaat nu echt beginnen! 3 juli mag ik op intake bij de VU in Amsterdam. Ik heb die dag ook gelijk een gesprek met een psycholoog. Dat is zo veel sneller dan ik had verwacht, maar wel heel fijn.

Mijn twijfels worden ook steeds minder. Ik heb laatst van iemand het hele goede advies gekregen om me voor te stellen hoe mijn leven zou zijn als niemand negatief zou reageren op een transitie, als er geen administratieve chaos bij zou komen kijken en als iedereen gewoon lief voor elkaar zou zijn. En ja, dan zou ik geen twee keer hoeven nadenken. De twijfels komen inderdaad door mijn omgeving, niet door mijn gevoel over mezelf. En elke keer als denk van ‘ik doe het niet, dat is makkelijker voor iedereen’, komt er automatisch dat stemmetje achteraan wat zegt ‘behalve voor mij’.

Nu moet ik dat nog duidelijk kunnen maken aan de artsen van het genderteam…

Eergisteren dacht ik nog, misschien lukt het wel om mijn meisjesmasker weer op te zetten. Misschien kan ik daar wel mee leven. Gisteren heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik misschien wel met mezelf kan leven als meisje, en vandaag was het weer zoals vanouds tussen ons. Geen ongemakkelijke stiltes, teleurgestelde blikken, geen verwijten dat ik het mezelf en anderen zo moeilijk maak. En dat was zo fijn. Maar daarnet stond ik voor de spiegel en ik dacht ‘ik kan het niet’. En nu lig ik in bed en denk ik ‘verdomme, het is er weer.’ En ik besef dat ik het helemaal niet wil, maar ik kan niet meer anders. Ik kan geen meisje meer zijn. 

De eerste stapjes

De verwijzing voor de VU is opgestuurd! Het lange wachten kan beginnen.

In de tussentijd wil ik wel wat stapjes gaan maken. Ik heb daarnet al mijn nagellak en make-up spullen weg gedaan, en mijn bh’s weg gegooid. De volgende stap wordt het zoeken naar een goede binder (tips zijn welkom!). Overigens draag ik nu sporttopjes die de boel redelijk plat drukken (maar niet plat genoeg), dus helaas ga ik nog niet helemaal bh-loos door het leven.

Ik wil ook langzaamaan mijn kleding gaan vervangen. Ook daarvoor zijn tips heel erg welkom! Vooral broeken zijn lastig te vinden. Ik ben klein, zelfs voor een meisje, en mijn heupen zijn breed, dus als ik een herenbroek heb gevonden waar mijn kont in past moet er zo’n beetje 30 centimeter van de pijpen af.

Gisteren heb ik mijn haar nog wat korter laten knippen. Het was al kort, maar nu heb ik echt een jongenskapsel. Ik voel me er heel fijn bij, maar mijn moeder was er niet zo blij mee. Vroeger was ze groot voorstander van korte kapsels bij me omdat me dat zo goed zou staan, en alle meisjes hebben lang haar en dat is ook maar saai. Maar nu ze weet dat het eigenlijk een jongenskapsel is in plaats van een kort meisjeskapsel, vindt ze het ineens een stuk minder leuk. Ach ja, ze moet er maar aan wennen. Ik ook trouwens, ik heb nog steeds de neiging mijn haar omhoog te gooien als ik een vest of jas aan doe, en mijn haren achter mijn oren stoppen was blijkbaar ook nogal een tic. Oh en shampoo. Ik ga echt heel erg besparen op shampoo, zodra ik doorkrijg dat ik geen handvol meer hoef te gebruiken.

Twijfels

Net een heftig gesprek met mijn moeder  en begeleider gehad (die begeleider heb ik omdat ik ook autisme heb, diagnose Asperger, tegenwoordig autismespectrumstoornis). Ik zie nu pas wat ik mijn ouders hiermee aandoe. Het is voor hen niet makkelijk, dat snap ik, dat had ik ook niet anders verwacht, maar dat het mijn moeder 24/7 bezig houdt, dat ze zich afvraagt wat ze fout gedaan heeft of wat ze niet gezien heeft, dat ze het zo erg vind dat ik het gevoel had dat ik dit met niemand kon delen. Dan ga ik toch weer denken, moet ik dit wel doen? Waar begin ik aan? Kan ik het wel aan? Kunnen mijn ouders het aan? Kan ik niet gewoon beter mijn meisjesmasker weer opzetten, make up op mijn gezicht smeren en doen alsof er niets aan de hand is, want dat is makkelijker voor iedereen. Voor iedereen behalve mezelf.

Carry On Wayward Son

Ik ga een reis maken. Een lange, zware reis op weg naar mezelf. Sinds een week ben ik bezig met mijn coming out: Hoi, ik ben M. en ik had eigenlijk een jongetje moeten zijn. En ik ga het hele verhaal bijhouden op dit blog, omdat ik weet hoe fijn het is om blogs te lezen van andere transmannen en omdat ik weet dat steun en herkenning vinden een van de belangrijkste dingen is in dit traject. Ik sta nog helemaal aan het begin, maar juist daarom begin ik nu, omdat ik hoop dat er wat mensen zijn die me gezelschap willen houden op deze lange reis.